نجوم بیا 2

lp_metaler

سلام
تو این تایپک تمامی اخبار ومقالات نجوم رو می زارم هرکی هم می تونه کمک کنه

ناسا قصد دارد کره زمین را جابجا کند!

دانشمندان یک روش غیرمعمول برای غلبه بر گرمای کره زمین یافته اند و اونهم اینه که کره زمین رو به یک منطقه خنکتر حرکت بدن! این ایده عجیب زائیده ذهن مهندسان ناسا و یکسری از اخترشناسان آمریکایی هست که معتقدن این روش در حدود ۶ بیلیون سال به عمر سیاره ما اضافه می کنه، به عبارت دیگر عمر مفید زمین ۲ برابر خواهد شد! اونها برای این کار طرحهایی هم ارائه دادن. جالبه بدونید که برای اینکار نیازی به نیروی عظیم برای حرکت دادن کره زمین نیست. فقط کافیه یک ستاره دنباله دار رو به سمت زمین هدایت کنن.

دکتر Laughlin که در مرکز تحقیقات ناسا در کالیفرنیا کار می کنه گفته که برای اینکار فقط لازمه یک ستاره دنباله دار و یا شهاب آسمانی رو به سمت زمین هدایت کنیم به طوریکه با سرعت از کنار و نزدیک زمین رد بشه و به این طریق میتونه مقداری از نیروی گرانشی خودش رو به زمین منتقل کنه. در نتیجه اینکار سرعت مداری زمین افزایش پیدا میکنه و به یک مدار بالاتر میره که از خورشید دورتر هست و به این ترتیب به یک منطقه خنکتر هدایت میشیم.

همچنین این مهندسان گفتن که بعد از اینکار، باید این ستاره دنباله دار رو به سمت زحل و یا مشتری هدایت کرد تا روند رو به عقب اتفاق بیفته و انرژیش رو از یکی از این ۲ سیاره غول آسا بگیره. بعدها مدارش اونو دوباره به سمت زمین برگردونه و این روند تکرار میشه!
این گروه گفتن که هدفشون در نجات کره زمین کاملا جدیه و تنها چیزی که احتیاج دارن پرتاب یک موشک شیمیایی به یک شهاب آسمانی یا ستاره دنباله دار هست که در زمان مقرر آتش بگیره که چنین دانشی همین الان هم وجود داره!

این طرح جنبه های نگران کننده زیادی داره. مهندسین هوافضا باید تو هدایت اون شهاب آسمانی و یا ستاره دنباله دار به سمت زمین نهایت دقت رو مبذول بدارن چون کوچکترین اشتباهی در این زمینه، کره زمین رو در مدار آتش قرار خواهد داد و عواقب ویرانگری رو در پی خواهد داشت که کباب شدن محیط زیست زمین کمترین آنها خواهد بود

lp_metaler

هشدار ناسا : سال 2012 تمام دنیا خاموش می شود

ناسا در هشداری اعلام کرد که یک توفان خورشیدی که در سال 2012 به زمین می رسد موجب خواهد شد که برق تمام دنیا خاموش شود.

به گزارش مهر، در هشدار ناسا و آکادمی ملی علوم آمده است که میلیونها نفر در سال 2012 بدون برق و در نتیجه بدون غذا و دارو خواهند ماند و تمام یخچالها، تلفنهای همراه و ماهواره ها خاموش می شوند.

از ماه دسامبر فعالیت خورشید به آهستگی روبه افزایش می رود. نیروی مغناطیسی این ستاره هر 11 سال یکبار به نقطه ای می رسد که در آن پیک پدیده های فورانهای خورشیدی و پرتاب تاجهای خورشیدی بزرگ مشاهده می شود. این پدیده ها منجر به آزاد شدن میزان زیادی انرژی و تشعشعات می شود. این فورانها می تواند به زمین نیز برسد و منجر به ایجاد توفانهای ژئومغناطیسی زمین شود.

اتمسفر زمین می تواند از این برخوردها خود را مصون نگه دارد اما خسارات جدی را بر روی ساختارهای اجتماعی و اقتصادی روی زمین وارد می کند.

ستاره شناسان این پدیده ها را از سال 1859 رصد کرده اند. در آن زمان یک توفان ژئومغناطیسی ویژه در خطوط تلگراف اروپا و آمریکا اختلال ایجاد کرد. در ماه می 1921 توفان دیگری بسیاری از خطوط برق و تلفن را در دو سر اقیانوس اطلس خارج از استفاده کرد.

در گزارش 132 صفحه ای ناسا و آکادمی ملی علوم آمده است: “انرژی برق کلید فناوری جامعه مدرن امروزی است و تمام زیرساختها و سرویسها به آن وابسته هستند. اگر توفان سال 1859 امروز اتفاق بیفتد به طور حتم خسارتهای اجتماعی و اقتصادی وسیعی برجای خواهد گذاشت.”

براساس گزارش نیوساینتیست، در سال 1989 شش میلیون نفر در کبک کانادا به مدت 9 ساعت به سبب یک توفان ژئومغناطیسی که 10 برابر ضعیف تر از توفان سال 1921 بود بدون برق ماندند. اگر حادثه ای مشابه آنچه که در سال 1921 رخ داد تکرار شود تعداد افراد بدون برق به 130 میلیون نفر افزایش خواهد یافت و تکرار حادثه ای مشابه سال 1859 که بسیار قویتر از توفان 1921 بود دو هزار میلیارد دلار خسارت وارد خواهد کرد.
به گفته دانشمندان ناسا، پیک بعدی این توفانهای خورشیدی بین سالهای 2012 و 2013 خواهد بود که جامعه علمی هنوز بر سر شدت فعالیت خورشید در این دوره جدید به توافق نرسیده اند

lp_metaler

اجزای تشکیل دهنده جهان

مقدمه و تعاریف

از زمانی که بشر از خود و از جهانی که در ان سکنی دارد اگاه شده است اسمان را با ترس و شگفتی منبع جذبه ای پایدار و افسون کننده دانسته است.ترس و شگفتی مطالعه و علم را سبب می شود. بشر که بی وقفه در تلاش فائق امدن بر جهل و حل اسرار بود سرانجام علم نجوم را پدید اورد.

نجوم علم مواضع حرکات ساختمان ها سرگذشت ها و سرنوشت های اجرام اسمانی است نجوم در سیر تحول خود به عنوان یک علم بسیاری از قوانین بنیادی حاکم بر این اجرام را کشف کرده است. اما در ماهیت پژوهش علمی است که کار ان هرگز پایان نپذیرد و در اینجا چون علوم دیگر تلاس های بسیار به جا مانده است که باید انجام شود.

چرا به مطالعه نجوم می پردازیم؟

نجوم را مطالعه میکنیم زیرا که اندیشه جستجو گر هوشمند باید سوال کند و به جستج.ی پاسخ براید باید (چرا؟) را بداند و(چگونه؟) را دریابد و بشر از همان اغاز هروقت که به بالا نظر افکنده است اسمان را دیده است که همیشه با مسائلی ظاهرا ناسنجیدنی در برابرش قرار داشته و همواره او را برای حل اصرارش به چالش طلبیده است.

بشر در یک مرحله واکنش خود را به صورت جادو و اسطوره بیان کرد و این واکنش در هنر ادبیات و ادیان جهانی تجلی یافت. او در مرحله ای دیگر کوشید تا برای پدیده های اسمانی که ان ها را به مدد حواسش در می یافت توضیحی علمی فراهم اورد و این توضیحات موضوع علم نجوم اند.

اجزاء تشکیل دهنده

زمینی که بر ان زندگی می کنیم یک سیاره است –یکی از جند سیاره ای که به دور خورشید می گردند.چشم برهنه می تواند خورشید چند سیاره یک قمر(ماه) چند هزار ستاره تیرهای شهاب(شخانه ها) و گه گاه ستاره ای دنباله دار را رویت کند.

این اجرام اسمانی اجزایی هستند که عالم را تشکیل می دهند کم و بیش به همان صورتی که خانه ها مساجد بیمارستان ها و گردش گاه ها اجزاء تشکیل دهنده یک محله اند.

تا جایی که دانش ما اجازه می دهد عالم از ستاره ها (بیلیون ها بیلیون ستاره) سحابی ها سیارات سیارک ها اقمار ستاره های دنباله دار و غیره تشکیل شده است.

ستارگان

ستاره ها گوی های بزرگی از گاز بسیار گرم اند که به واسطه نورشان می درخشند. دمای ان ها در سطح هزاران درجه و در داخل بسیار بیشتر است. در این دماها ماده نمی تواند به صورت های جامد و مایع وجود داشته باشد. گازهایی که ستاره ها را می سازند بسیار غلیظ تر از گازهایی است که معمولا بر سطح زمین وجود دارد. چگالی فوق العاده زیاد گازها معلول فشارهای عظیم داخل ستاره ها است.

ستاره ها در فضا حرکت می کنند اما حرکت ان ها به اسانی مشهود نیست. در طول یک سال رد هیچ تغییری را در وضعیت نسبی انها نمی توان یافت.حتی در هزار سال نیز حرکت قابل ملاحظه ای در ان ها مشهود نمی افتد. نقش و الگوی ان ها در حال حاضر کم و بیش دقیقا همان است که هزار سال پیش بود.این ثبات پیامد فاصله عظیمی است که میان ما و ان ها وجود دارد. با این فواصل چندین هزار سال طول می کشد که تغییر قابل ملاحظه ای در نقش ستاره ها پدید اید این ثبات ظاهری مکان ستاره ها موجب شده است که نام متداول (ثوابت) به ان ها اطلاق شود.

سحابی ها

سحابی ابر وسیعی متشکل از غبار و گاز است. گازهایی که ان را تشکیل می دهند بسیار رقیق و در دمایی کم اند. سحابی ها به علت نور خود نمی تابند بلکه بر اسر نور ستارگان مجاور قابل رویت اند. در صورتی که به این ترتیب مرئی شده باشند به ستاره ای محو و ابری می مانند. ولی به اندازه وساختمان واقعی ان ها فقط به کمک تلسکوپ می توان پی برد. سحابی های دیگر تاریک اند و مانع نور ستارگانی می شوند که پشت ان ها قرار دارند.

سیارات

سیارات اجرام تقریبا کروی جامد و بزرگی هستند که به دور خورشید می گردند.البته سیاره ای که بهتر از همه می شناسیم زمین خودمان است. همه سیارات نسبتا سرد اند و بازتاب نور خورشید ان ها را مرئی می کند

بعضی از ان ها را می توان هر چند وقت یکبار با چشم برهنه دید. ولی سه سیاره را فقط به کمک تلسکوپ می توان مشاهده کرد. در نظر اول هم سیارات مانند انبوه ستاره هایی اند که در اسمان می درخشند ولی یک ناظر می تواند به کمک یکی از مشخصات زیرین یا بیشتر سیاره را تشخیص دهد.

الف/ سیارات با نوری پایدار می درخشند در حالی که در مورد ستاره ها چنین نیست. نوری که از ستاره ها به چشمان ما می رسد به نظر می اید که هم از نظر رنگ و هم از نظر روشنی به سرعت تغییر می کند. این تغییرات رنگ و روشنی و همان چشمک زدن ستاره ها است.

ب/ سیارات اسمان را سیر می کنند سیاره ای که زمانی نزدیک ستاره ای بوده ممکن است بعدا در نزدیکی ستاره ای دیگر مشاهده شود. از طرف دیگر ستاره ها نسبت به یکدیگر ظاهرا مواضع ثابتی را اشغال می کنند. به شکل زیر نگاه کنید. واژه سیاره خود به معنی (( سیر کننده)) است.

پ/ سیارات در تلسکوپ به صورت قرص های کوچک نورانی اند. هرچه بزرگنمایی تلسکوپ بیشتر باشد قطر قرص بزرگتر است. ستاره ها حتی با بزرگترین تلسکوپ های موجود هم فقط به صورت نقاط نورانی به نظر می رسند. حتی با تلسکوپ پنج متری هم به صورت نقاطی که قطر قابل سنجشی ندارند به چشم می ایند.

ت/ سیارات را فقط می توان در نوار باریکی در اسمان دید. حرکات ان ها به مرزهای این نوار محدود است. البته ستاره ها را می توان در هر قسمتی از اسمان یافت.

سیارک ها

سیارک ها اجرام جامد کوچکی با شکل های نامنظم اند که مانند سیارات بزرگ به دور خورشید می گردند و تفاوت عمده ان ها با سیارت در اندازه ان ها است. ان ها را به نام ستارگان صغار یا سیارات خرد نیز می شناسند. ( سرس ) بزرگترین سیارک قطری برابر با 800 کیلومتر دارد اما قطر بسیاری ازان ها فقط حدود سه کیلومتر است. نخستین سیارک در اول ژانویه 1801 کشف شد. از ان پس تعداد زیادی از ان ها کشف شده اند. تخمین زده می شود که با یک تلسکوپ بزرگ می توان از بیش از 100000 سیارک عکسبرداری کرد.

سیارک ها نیز با انعکاس نور افتاب می درخشند ولی چون سطحشان کوچک است مقدار نور منعکس شده بسیار اندک است. سیارک ها را بدون تلسکوپ نمی توان دید.

اقمار

هفت سیاره از نه سیاره بزرگ هرکدام یک یا چند ماه دارند که به دور ان ها می گردند. این ها اقمار نامیده می شوند. زمین فقط یک ماه ( قمر ) دارد در حالی که مثلا سیاره مشتری بیش از شصت ماه دارد.

تا سال 2004 میلادی بیش از هشتاد قمر برای سیارات منظومه شمسی کشف شده بود.

ستاره های دنباله دار ( ذوذنب )

ستاره های دنباله دار یا دنباله دار ها اجرامی اسمانی با شکل منحصر به فرد و اندازه بزرگ اند که گهگاه ظاهر می شوند. یک ستاره دنباله دار نمونه تشکیل شده است از یک کره نورانی یا راس که به استوانه ای رقیق و دراز به نام دنباله (ذنب) متصل است. راس ممکن است به بزرگی خورشید به نظر اید و دنباله قوسی را در اسمان رسم می کند.

دنباله دار که به چشم برهنه چون ماه بی حرکت به نظر می اید در واقع با سرعت صدها کیلومتردر ثانیه حرکت می کند. سرعت دقیق ان را می توان از روی تغییر مکان ان نسبت به ستارگان ثابت تعیین کرد.

بیش از هزار دنباله دار شناخته شده است و هر ساله نیز چندین دنباله دار جدید کشف می شود.

اکثریت عظیم ان ها به قدری کم نور اند که به چشم برهنه مرئی نیستند. ستارهای دنباله دار نسبتا بزرگ نادر اند. اینها به طور متوسط یکی دو بار در طول یک عمر پدیدار می شوند.

از بیش از هزار دنباله دار شناخته شده در حدود 260 تا در (( مدارهای بسته )) یعنی در مسیرهایی کم وبیش کشیده و سیگار مانند حرکت می کنند. این واقعیت که مداری بسته است یعنی اول و اخری ندارد دارای اهمیت زیادی است. دنباله دارهایی که چنین مدارهایی را می پیمایند پیوسته مسیر واحدی را دور می زنند. بسیاری از ان ها چندین بار به نزدیکی زمین بازگشته اند و مشاهده شده اند.

مدارهای صدها ستاره دنباله دار دیگر یا سهمی است یا هذلولی. به احتمال زیاد این ها فقط یک بار در نزدیکی زمین ظاهر می شوند از فضای خارج می ایند دور می زنند و سپس می روند و دیگر هم دیده نخواهند شد.

شهابوارها

شهابوارها معمولا اجسام جامد ریزی (به اندازه ته سنجاق) اند که در فضا حرکت می کنند. گهگاه گروهی از شهابوارها جذب زمین شده به دام جو زمین می افتند. گرمایی که در ابن برخورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند غبار حاصل از این سوختن به زمین سقوط می کند. هر ساله صدها تن غبار شخانه ای بر سطح زمین می نشیند. در موارد نادر شهابوارهای بزرگتر قبل از اینکه کاملا بسوزند به سطح زمین می رسند. پدیده نوری ای که از ورود شهابوار به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا ( تیر شهاب ) نامیده می شود که درخشش ان ممکن است چند ثانیه دوام اورد.

fereshte-koochooloo

گالیلئو گالیله

گالیلئو گالیله ، 15 فوریه ي سال 1564 در ایتالیا به دنیا آمد . او فیزیک دان ، ریاضی دان ، اخترشناس و فیلسوف بزرگی بود که نقش به سزایی در پیشرفت علم ایفا کرد . گالیله با انجام رصدهای دقیق و نتیجه بخش ، به حمایت از نظریه ی خورشید مرکزی کوپرنیک برخاست که منجر به محاکمه ی وی در دادگاه تفتیش عقاید شد . گالیله را پدر نجوم مشاهداتی مدرن ، پدرفیزیک و پدر علم می نامند . از جمله دستاوردها و کشفیات مهم وی در نجوم رصدی ، رصد اهله ی زهره ، کشف 4 قمر گالیله ای مشتری ( یو ، اروپا ، کالیستو ، گانیمید ) و بررسی و تحلیل لکه های خورشیدی می باشد .

چهارصد سال پیش ، گالیلئو گالیله هنگامی که برای اولین بار با استفاده از تلسکوپ خود ، ماه و سیارات منظومه ي شمسی را مطالعه کرد در واقع گامی نو در پیشرفت دانش ستاره شناسی برداشت به افتخار و پاسداشت کشفیات مهم وی اتحادیه ی بین المللی نجوم امسال را سال جهانی نجوم نامید .

دقیقا 400 سال پیش در 25 آگوست 1609 گالیله با ابداع جالب خود درک بشر نسبت به جهان را برای همیشه تغییر داد . اخترشناس و فیلسوف ایتالیایی گالیله تلسکوپ خود را در این تاریخ برای تاجران ونیزی به نمایش گذاشت ، ابزاری که توانست برای او علاوه بر جاودانگی علمی با سرعتی بالا مشکلات زیادی به بار آورد .

نمونه های ساده تر تلسکوپ ها برای اولین بار در هلند ارايه شد و نمونه ي ابتدایی گالیله نیز بسیار کوچک تر و باریک تر از آن چیزی بود که مورد توجه قرار گیرد . اما تلسکوپ قدرت 8 گالیله و نمونه های قدرتمندتری که پس از آن تولید کرد پس از آن که آسمان را نشانه گرفتند توانستند دستاوردهای عظیمی را برای وی به همراه آورند .

از آن پس کره ي ماه آن چنان که مردم باور داشتند از سطحی صاف برخوردار نبود و سیاره ای دیگر ، سیاره ي مشتری نیز از قمرهایی برخوردار بود . در این میان ونوس نیز وضعیت های قمری را از خود به نمایش می گذاشت ، پدیده ای که در صورت چرخش هم زمان خورشید و ونوس به دور زمین غیر ممکن خواهد بود . این پدیده در حدود یک قرن پیش توسط نیکولاس کوپرنیک نیز پیش بینی شده بود . وی در آن زمان سیستم سیاره ای را متصور شده بود که خورشید در مرکز آن قرار دارد و نه زمین .

گالیله هم چنین با استفاده از تلسکوپ خود توانست ساختار کهکشان راه شیری را درک کند . وی دریافت این کهکشان از ابری از ستاره ها تشکیل شده است و ادامه ي مطالعات وی آشکار کرد که نه تنها زمین در مرکز این اجرام فضای قرار نگرفته است ، بلکه تمامی این اجرام بسیار بزرگ تر از آن چیزی است که وی تا به حال تصور داشته است .

آخرین تخمین هایی که توسط اخترشناسان برای برآورد سن و ابعاد جهان انجام گرفته است ، نشان می دهد جهان هستی سنی در حدود 13.7 بیلیون سال سن دارد ، سه برابر زمانی که زمین در آن به وجود آمده و در حدود 100 هزار برابر طول عمر یک انسان مدرن . ابعاد حقیقی جهان هم چنان ناشناخته باقی مانده است . سن جهان و سرعت بالای نور به آن معنی است که اخترشناسان توانایی نگریستن به ماورای 13.7 بیلیون سال نوری را ندارند اما جهان به طور حتم بسیار بزرگ تر از ابعادی است که اکنون تصور می رود .

جهانی که گالیله در آن متولد شده بود محدوده ای از پدیده های قابل درک بود . یونانی ها نظر ثابتی درباره ي ابعاد زمین و فاصله زمین تا ماه داشتند و نسل های بعد از آن ها نیز با مطالعه ي مطالب علمی نسل های پیشین نظری مشابه درباره ي جهان هستی داشتند . این ابعاد و فواصل تنها در حدی بود که ذهن قدرت تصور آن را داشت زیرا باور جهانی در اندازه ي یک انسان بسیار قابل درک تر بود . به همین دلیل اکتشافات گالیله آن چنان که انتظار می رفت به مذاق کلیسای کاتولیک خوش نیامد و وی پس از جان سالم به در بردن از خطر مرگ ، دهه ي آخر زندگی خود را تحت حبس خانگی به سر برد .

fereshte-koochooloo

كشف آمينو اسيد در ذرات به جامانده از ستاره دنباله دار

كشف آمينو اسيد در مواد به جا مانده از ستاره هاي دنباله دار براي اولين بار مي تواند نشانه حضور گسترده عوامل تشكيل دهنده حيات در فضا باشند.

به گزارش خبرگزاري مهر ، محققان موفق به يافتن نشانه هايي از عوامل اصلي سازنده حيات در غبارهايي شده اند كه از دنباله ستاره هاي دنباله دار به جا مانده اند كشفي كه مي تواند پراكندگي عوامل بنيادين حيات در كهكشانها را به اثبات برساند.

دانشمندان مركز فضايي گدارد ماده اي به نام گليسين يكي از آمينو اسيدهاي ساده و از عوامل موثر در تشكيل حيات را در نمونه هاي به دست آمده از ستاره دنباله دار wild 2 به دست آوردند. اين نمونه توسط فضاپيماي استرادوس ناسا كه در سال 2006 در صحراي يوتا سقوط كرد به دست آمده است.

به گفته محققان با كشف اين ماده اكنون مي توان مطمئن بود كه ستاره هاي دنباله دار عامل انتقال آمينو اسيدها به زمين بوده اند. آمينو اسيدها در گذشته در شهاب سنگها نيز مشاهده شده بودند اما اين اولين باري است كه اين ذرات حياتي در ستاره هاي دنباله دار كشف مي شوند.

فضاپيماي استرادوس در سال 1999 مسافرت 2.9 بيليون مايلي خود را در فضا آغاز كرد و پنج سال پس از آغاز ماموريت موفق به مشاهده ستاره دنباله دار wild 2 شد. استرادوس با پرواز در ارتفاع 236 كيلومتري از ستاره دنباله دار از ميان دنباله ستاره عبور كرده از غبارها و گازهاي آن نمونه برداري كرد.

به گفته محققان ماده گليسين در ابتدا چند ماه پس از فرود فضاپيما شناسايي شد و سالهاي پس از آن به منظور تعيين هويت ماده كشف شده سپري شده است.

بر اساس گزارش لس آنجلس تايمز، محققان با وجود اينكه كشف گليسين در دنباله ستاره wild 2 را كشفي بزرگ و ارزشمند مي دانند اما در عين حال معتقدند كنار هم قرار گرفتن مواد مورد نياز تشكيل حيات در زمين، نمي تواند مدركي محكم براي اثبات چگونگي آغاز حيات باشد و براي يافتن پاسخ اين سوال هميشگي تحقيقات همچنان بايد ادامه داشته باشد.

نقل از هوپا

fereshte-koochooloo

آشكار سازي جهان هاي دور

تاسال 1999 ،ستاره شناسان قاطعانه وجود30 سیاره فراخورشیدی را تصدیق کرده بودند. اما ما واقعاً هیچ چیز درباره ی آنهابه جز جرم و مدارشان نمی دانستیم . برای اینکه حتی به آسانترین سوالات درباره خصوصیات فیزیکی آنها پاسخ دهیم، می بایست سیاره ای دارای گذر (Transit) کشف می کردیم....

لازم به ذكر است اين نويسنده( Sara Seager) اختر فيزيكدان عضو دانشگاه كارنيج (Carnegie) واشنگتن و متخصص مطالعه بر روي سيارات فراخورشيدي است.

ستاره شناسان تا كنون بيش از 160 سياره بيرون از منظومه خورشيدي كشف كرده اند.واقعاً اين دنياها چه شكلي هستند؟

تاسال 1999 ،ستاره شناسان قاطعانه وجود30 سياره فراخورشيدي را تصديق كرده بودند. اما ما واقعاً هيچ چيز درباره ي آنهابه جز جرم و مدارشان نمي دانستيم . براي اينكه حتي به آسانترين سوالات درباره خصوصيات فيزيكي آنها پاسخ دهيم، مي بايست سياره اي داراي گذر (Transit) كشف مي كرديم كه از مقابل ستاره ي اصلي بگذرد به طوري از روي زمين قابل مشاهده باشد. طبق قوانين احتمالات و تعداد در حال افزايش سيارات بيروني (فرا خورشيدي )، مي دانستيم كه جسم عبور كننده بالاخره در هر زماني كشف خواهد شد. من(نويسنده مقاله) آن قدر به اين يقين داشتم كه بعد از تعطيلاتي يك ماهه ودوري از تلفن،ايميل و روزنامه،اولين سوالي كه پرسيدم اين بود: آيا در اين مدت ستاره شناسان سياره اي داراي ترانزيت كشف كرده اند؟!

حالا ما بيش از 160 سياره ي بيروني پيدا كرده ايم و ميل ما براي توصيف آنها شدت يافته است.نزديك30مشتري مانندداغ مثل51فرس b شناخته شده اند.

كشفيات اخير اين طبقه بندي را به اجرام داغ هم جرم نپتون و حتي اجرام داغ باجرم فوق زمين گسترش داده است.

برخلاف همدمان منظومه اي آنان، بيشتر اين سيارات مداراتي با خروج از مركز خيلي بالا دارند و به طور شگفت انگيزي به ستاره ي مادر نزديكند- در فضاي كوچكي براي سيارات كوچك مثل زمين. مطلب مورد اشتراك تمام اين كشفيات اين است كه ساختار اين سيارات گوناگون وتصادفي است، ظاهراً اين احتمالات ، جرم، اندازه، فاصله از ستاره و خصوصيات ديگر را شامل مي شود. تقريباً تمام سيارات بيروني به طور غيرمستقيم و از طريق روش اثر داپلر كشف شدند، روشي كه دو شخص با نامهاي آرپاول باتلرR.paul Butler) )و جفري دابليو مارسي(Geoffrey W.Marcy) از طريق آن ،ستاره اي را براي بررسي حركت جزيي تحريك شده توسط سياره اش، مورد مطالعه قرار دادند. نوسان يك ستاره تنها به مدار و حداقل جرم سيارات شناخته نشده آن باز مي گردد. اين اندازه گيري ها سوالات زيادي را بي پاسخ مي گذارند. آيا اين سيارات،گازي واصولاً شبيه برجيس و كيوان هستند يا سنگي و مثل سيارات زميني يا چيزي بين اين دو هستند ؟ اگر در صفحه اي مستدير،آنگونه كه درفرضيه شكل گيري ستارگان لازم است ،شكل گرفته اند ،چگونه داراي خروج از مركزي به اين بالايي هستند ؟ آيا به مكان فعلي خود مهاجرت كرده اند؟ طبيعت و تركيبات اتمسفر آنان چگونه است؟ آيا مشتري مانندهاي داغ،اتمسفرهاي ضخيم دارند،يا اينكه اتمسفر آنان توسط گرماي ستاره ي مادر شان بخارشده؟آيا داراي حلقه ياقمرهايي هستند؟بااين احتمالات جالب،ستاره شناسان مي خواهند فقط از دانستن اينكه اين سيارات وجود دارند فراتر روند. ما مي خواهيم اين داده ها را مثل سيارات منظومه ي خودمان، به جهان واقعي تعميم دهيم. متاسفانه ما فعلاً نمي توانيم از ابزار معمولي مان براي مطالعات اجرام دوراستفاده كنيم-همچون طيف سنجي-چون درخشندگي و تشعشعات زياد ستارگان همجوار تابش ضعيف اين سيارات را مي پوشاند. براي بدست آوردن طيف يك سياره ي بيروني در طول موجهاي مرئي، يك تلسكوپ با آينه هايي جندين هزار بار صاف تر و تكنيكهايي يك ميليون بار بهتر از تكنيكهاي سد كننده ي نور ستارگان نسبت به تلسكوپهاي فعلي نياز است. خوشبختانه طبيعت با دسته اي از سياراتش خيلي سخاوتمند است و مجموعه اي از سيارات داراي ترانزيت فراهم مي كند كه ما مي توانيم قبل از عكسبرداري مستقيم و انجام طيف سنجي ، مطالعاتي انجام دهيم.

در اواخر سال 1999، اخترشناسان اعلام كردند كه سياره ي اچ دي 209458 بي از مقابل ستاره اش عبور مي كند. با داشتن دوره ي تناوب 3.5 روزه به دور ستاره اي درخشان(قدر 7.6)،Rosetta stone براي نشان دادن مشخصه هاي سيارات فرا منظومه اي تبديل شده است. و تعداد در حال افزايش سيارات داراي گذر اين شكل را كامل مي كند.

چه چيز مخفي مانده است؟

سيارات داراي ترانزيت تنها اجرامي هستند كه ستاره شناسان خصوصيات فيزيكي آنان را مي توانند اندازه بگيرند. چگالي(جرم بر حجم) اساسي ترين پارامتر فيزيكي در بين تمامشان هست، چرا كه به ما درباره ي تركيبات عمده ي سياره مي گويد. اخترشناسان مي توانند جرم سياره ي ترانزيت كننده را از انداره گيريهاي سرعت شعاعي سياره تعيين كنند و مقدار تضعيف نور ستاره به ما اندازه ي سياره را مي دهد.

از اين روش ما فهميديم كه 8 تا از 9 سياره ي داراي ترانزيت چگاليهاي كمي دارند پس بايد اجرام گازي باشند كه از تركيب هليوم و هيدروژن اند( مثل مشتري و زحل).اما دو تا از سيارات بيروني چنان عجيب و غريب هستند كه جرقه اي براي تحقيقاتي گسترده اند. اولين كشف شده ها، اچ دي 209458 بي، قطرهايي 35% بيشتر از قطر مشتري و جرمهايي دو سوم مشتري دارتد. اين اعداد نشان دهنده ي چگالي كم 0.33 گرم در هر سانتيمتر مكعب است (كم چگاليترين سياره ي منظومه ي ما سياره كيوان است،كه چگالي اش 0.69 g/cm3 است).اچ دي 209458 بي، نسبت به وزنش خيلي بزرگ است.

غولهاي گازي داغ و بزرگ متولد مي شوند، اما در پيري سرد و منقبض مي شوند. اين سياره هم احتمالاً قريب به اندازه و دماي برجيس منقبض و سرد شده است،اما منبع گرمايي ديگر(علاوه بر ستاره نزديكش) كه مستمراً به داخل سياره منتقل مي شود محتمل ترين راه براي متورم ماندن سياره است. منبع اين انرژي از كجاست؟ شايد بادهاي ستاره اي كسر كوچكي از انرژي ستاره را به سياره منتقل مي كنند. عمل همرفتي هم مي تواند اين انرژي را به مركز سياره منتقل كند. ولي چرا چنين فرايندگرمسازي كلي برديگرسيارات داراي ترانزيت شناخته شده تاثير نمي گذارد . محتمل ترين توضيح گرم سازي كشندي است. با اين مجاورت نزديك، ستاره ي مادر برآمدگي كشندي در اتمسفر مشتري مانند داغ ايجاد مي كند. با استمرار اين تورم طي ميليونها سال، ستاره ، مشتري مانند داغ را به كسب مداري مستدير وادار مي كند. در بيشتر موارد ستاره تكاني سخت و شديد به محور چرخشي سياره وارد مي كند كه آنرا عمودي كرده و به صفحه اي مداري تبديل مي كند. اچ دي 209458 بي مداري دايره اي دارد، همانطور كه انتظار مي رفت، ولي انحراف محوري اش اندازه گرفته نشده است. اگر محور سياره در اثر تشديدكج شده باشد، تورم كشندي توسط ستاره اي كه مي خواهد جنوب و شمال سياره را در تمام 3.5 روز سال آن در هم ريزد، بالا مي رود، و باندازه كافي گرماي دروني براي متورم نگاه داشتن سياره را توليد مي كند. به ندرت عواملي مثل تاريخ جابجايي سياره، زمان تصادم و وجود سيارات اضافي يك مشتري مانند داغ را به اين حالت غيرعادي در مي آورد، كه مي تواند توضيح دهد كه چرا اچ دي 209458 بي تنها سياره ي داراي ترانزيت بيروني با اين چگالي است. اخترشناسان حتي از دومين سياره ي غول پيكر داراي ترانزيت غيرعادي، بهت زده تر شدند،اچ دي 149026 بي- عجيبترين حيوان در باغ وحش سيارات است. اين سياره به طور شگفت انگيزي نسبت به حجمش چگال است(1.4 g/cm3) كه بايد 50 تا 70 درصدش از عناصر سنگين تشكيل شده باشند.اچ دي 149026 بي اين قدر با سياره ي ترانزيت كننده تفاوت دارد،كه به طور برجسته از هيدروژن و هليوم تشكيل شده اند. اخترشناسان هنوز به توافق نرسيده اند كه چگونه اج دي 149026 بي مي تواند با چنين مواد سنگيني شكل گرفته باشد(قابل قياس با تمام موادي كه در سيارات منظومه ي شمسي ما تركيب شده اند). اين يك نمونه مخالف با فرضيات متداول است كه تمام سيارات بيروني پرجرم غولهاي گازي مانند مشتري و زحل هستند.

كاهش نور ستاره

فراتر ازاندازه گيري چگالي اختر شناسان مي توانند اتمسفرهاي سيارات مشتري گون داغ داراي ترانزيت راشناسايي كنند.وقتي يك سياره ازجلوي ستاره مادرش عبورمي كند، مقدار كمي ازنور ستاره بااتمسفر بالايي برخورد مي كند.گازهاي اتمسفري،كمي ازاين نور را در طول موجهاي خاصي جذب مي كنند كه خطوط جذبي خيلي ضعيفي روي طيف ستاره ايجاد مي كند.با مقايسه ي طيفهاي گرفته شده قبل و در طول ترانزيت، ستاره شناسان مي توانند مواد شيميايي در اتمسفر سياره را شناسايي كنند.با پيش بيني هاي جسورانه در شناسايي اتمسفر يك سياره ي بيروني،من (نويسنده مقاله)در سال1999مقاله اي درهاروارد-اسميت سونيان(Harvard-Smithsonian) مركز دانشگاه اخترفيزيك ديميتار ساسلوف) نوشتم. ما پيش بيني كرديم كه سديم تركيبي بسيار قوي است، اگر تركيب عمده ي جذب شده در طول موجهاي مرئي نباشد. ما اساس پيش بيني را اساساً دماي سياره قرار داديم.

يك گوي گازي بايددمايي برابر ْ1000 تا1500ْ كلوين در فاصله مشتري مانند داغ با ستاره ي مادر داشته باشد. در اين دماها، بخار آب، مونوكسيد كربن، فلزات قليايي و احتمالاً متان بايد گازهاي اصلي جذب كننده نور ستاره باشند. اما فقط سديم فلزات قليايي و پتاسيم،نور را قوياً در طول موجهاي مرئي جذب مي كنند.فقط دو سال بعد ديويدچاربوناوDavid Charbonneau) ) از مركز اخترفيزيك هاروارداسميت سونيان و تيموثي براون( Timothy Brown)از مركز ملي تحقيقات اتمسفري و همكارانشان شناسايي اولين اتمسفر يك سياره بيروني را اعلام كردند. بعد از ساختن مدلهاي كامپيوتري از اتمسفرهاي مشتري مانندهاي داغ در طول چند سال ، من از يك رصد جدي،خيلي هيجان زده شدم. با استفاده از تلسكوپ فضايي هابل، گروه كاربناو و براون در اتمسفر سياره ي اچ دي 209458 بي سديم را همانطور كه ما پيش بيني كرده بوديم ،شناسايي كردند. اين كشف مهم در تاريخ به ما اولين دسته بندي از اتمسفر مشتري مانندهاي داغ را داد.شناسايي سديم تصوير اساسي ما از اين جهانها را حمايت مي كرد. اما همانگونه كه انتظار مي رفت، اندازه گيري به ما نشان داد كه مدل نمونه ما اشتباه و خط جذبي سديم از آنچه پيش بيني مي شد خيلي ضعيفتر بود. ابرهاي داغ متشكل از غبار سيليكات يا غبار آهن مايع مي توانست با جلوگيري از مشاهده قسمت عظيمي از جو ، نشان سديم را كاهش دهد(مثل تكه اي از ابر كه از ديد يك هواپيما جلوي مشاهده زمين را مي گيرد. دوران اتمسفري سردتر از دماهايي كه انتظار مي رفت ،اثرات شيميايي از تشعشعات پرتو فرابنفش ستاره مادر، يا مقدار كمي سديم مي توانست عمل جذب راكاهش دهد، اما هنوز اطلاعات كافي براي تعيين توضيحات درست در دست نيست.

كشف اخير يك مشتري مانند داغ داراي ترانزيت در كنار ستاره ي قدر هشتم HD 189733 به ما فرصتي طلايي براي مطالعه ي اتمسفر سياره هاي فراخورشيدي، با استفاده از مزاياي كسوف ثانويه، اهدا مي كند.

آينده اي جالب

سيلي از اطلاعات درباره ي HD209458b در سال جديد دسته بندي اتمسفر يك سياره فراخورشيدي را براي اولين بار با جزييات، مقدور مي سازد. با استفاده از سه ابزار تلسكوپ فضايي اسپيتزر، ما مي توانيم به همان خوبي كه دماي سطح سياره را اندازه مي گيريم، به وجود بخار آب، مونوكسيد كربن و متان هم اشاره كنيم. به علاوه تلسكوپ كوچك كانادايي موست most ( Microvariability and Oscillations of STars) هم HD 209458b را در طول موجهاي مرئي و با استفاده از گرفتهاي ثانويه مكرر ،رصد كرده كه نورمنعكس شده سياره راتخمين مي زند. پس از تكميل تجزيه و تحليل، اين مي تواند به ما نشان دهد كه آيا ابري وجوذ دارد يا نه؟ بعلاوه، براون و همكارانش در حال بررسي طيفهاي هابل هستند كه چند سال پيش در هنگام ترانزيتهايي و براي اندازه گيري ميزان بخار آب گرفته شد. اسپيتزر با دو تا از ابزارهايش TrES-1 را هم رصد مي كند.همچنين در ماههاي آتي اسپيتزر هفت مشتري مانند داغ بدون ترانزيت را نيز براي پيدا كردن بروندادهاي مختلف نور در مدارشان رصد مي كنند. اين سيارات مشتري مانند بايد به طرز جزر و مد گونه اي نسبت به ستاره ي مادرشان قرار گرفته باشند، بطوريكه هميشه يك سمت خود را به ستاره مادرشان نشان مي دهند، مثل ماه كه از روي زمين تنها يك سمتش قابل مشاهده است.باقسمتهاي ابدي شب و روز،سياره دو دماي كاملاً متغير راتجربه مي كند . بادهاي خيلي سريع، كه شايد سرعتشان به سرعت صوت نيز برسد، ممكن است گرما را از طرف روز به طرف شب پخش كند. اندازه گيري هر اختلاف مداري مي تواند به اخترشناسان كمك كند كه دريابند انرژي جذب شده ي ستاره اي،در سياره جريان دارد. در چند سال آينده، تحقيقات درباره سيارات ترانزيت دار كه در روي زمين انجام مي گيرد، سيارات فراخورشيدي بسياري آشكار خواهند شد. بويينگ 747 اصلاح شده ي ناسا به نام سوفيا (Stratospheric Ovservatory for Infrared Astronomy) از جايگاهش و از فراز بيشترقسمتهاي جو زمين، و با استفاده از تلسكوپ فروسرخ 2.5 متري اش، سيارات ترانزيت دار را در هنگام كسوف اوليه و ثانويه مورد مطالعه قرار مي دهد. سوفيا ماموريت علمي اش در دو سال آينده آغاز مي شود. فضاپيماي ساخت فرانسه و سازمان فضايي اروپا، كوروت) Corot)در سپتامبر 2006 به بالاي جوزمين پرتاب مي شود، همچنين فضاپيماي كپلر ناسا، كه براي پرتاب در سال 2008 برنامه ريزي شده، به دنبال سيارات ترانزيت دار كوچك مي گردند. فقط تلسكوپهاي فضايي اين دقت را براي شناسايي چنين اجسامي دارند. كپلر اجسام هم اندازه ي زمين را پيدا مي كند،مثل بسياري از سيارات هم اندازه ي مشتري، نپتون و ابر زمين ها در فواصل مختلف از ستاره ي مادرشان.

از اندازه گيري هاي تراكم سيارات سنگينتر و بزرگتر، ما قادر خواهيم بود بر روي تكامل و ساختار عمده ي آنها مطالعه كنيم.در دهه ي بعدي تلسكوپ فضايي فروسرخ جيمز وب(JWST) ناسا كه براي پرتاب در سال 2014 برنامه ريزي شده، سياره اي فراخورشيدي و ترانزيت كننده را به روش اسپيتزر و هابل مطالعه خواهد كرد.

سيارات فراخورشيدي مشتري مانند دور از سيارات مادرشان خيلي جالبند، از اين رو ما مي خواهيم آنها را با غولهاي گازي منظومه ي خود مقايسه كنيم. JWST همچنين قادر به شناسايي تشعشعات گرمايي از نپتون مانند ها و حتي زمين مانند هاي داغ مي باشد . مشخصاً كارهاي زيادي بايد انجام شود قبل از اينكه اخترشناسان قادر به حذف نور ستاره و تصاوير مستقيم از سيارات هم سن منظومه ي شمسي در طي 15 سال آينده يا بيشتر بشوند. براي هزاران سال مردم از خود مي پرسيده اند كه آيا در اين جهان تنها هستند؟

در سال 450 قبل از ميلاد، فيلسوف يوناني اپيكوروس(Epicurus)درباره جهانهاي لايتناهي شبيه و متفاوت با دنياي ما انديشيد. از زمان پرتاب تلسكوپ جوينده ي سيارات فرازميني ناسا و تلسكوپ داروين سازمان فضايي اروپا( NASA's Terrestrial Planet Finder and the European Space Agency's Darwin ) حداقل يك دهه مي گذرد، كه اين تلسكوپها موفق به كشف و مطالعه ي مستقيم روي دنياهاي زمين مانند شده اند، ولي كشفيات اخير نشان داده كه چطور سيارات خارجي مي توانند از نظر جنس و مواد از اجرام شبيه خود در منظومه ي شمسي تفاوت داشته باشند. حتي شايد سيارات غيرعادي بيشتري كه شامل دنياهاي آبي كه نيمي از آن آب مايع اند و سيارات كربني،كه نيمي تركيب شده با كربن و داراي پوسته اي از الماس هستند،آشكار شوند. ما دريافته ايم كه طبيعت ،از نظريه پردازان ماهر ما در ساختن منظومه هاي خورشيدي خلاق تر است. ساليان آينده به ما نشان خواهند داد كه سيارات فراخورشيدي تا چه حد مي توانند عجيب باشند.

نويسنده : سارا سيگر

مترجم :آرش فراست

منبع : سي پي اچ

fereshte-koochooloo

ترديدهاي جديد درباره ماموريت آپولو 11/ سنگ ماه موزه آمستردام چوبي است!

زمين شناسان هلندي اعلام كردند كه قطعه سنگ ماه كه در موزه ملي هلند در آمستردام نگهداري مي شود جعلي و از جنس چوب بوده و ارزش آن تنها 50 يورو است!!!

به گزارش خبرگزاري مهر ، بررسي هاي اين زمين شناسان نشان مي دهد كه قطعه اي كه تاكنون به عنوان سنگ ماه در اين موزه نگهداري مي شد تنها يك تكه چوب فسيلي است و برخلاف آنچه كه تاكنون تصور مي شد اين شيئ سنگي نيست كه فضانوردان ماموريت آپولو 11 با خود از ماه به زمين آورده باشند.

در اين خصوص فرانك بيونك زمين شناس هلندي توضيح داد كه ارزش اين تكه چوب بيش از 50 يورو نيست.

اين سنگ كه در سال 1988 به اين موزه رسيد پس از مرگ "ويلم دريس" نخست وزير سابق هلند در كلكسيون شخصي وي پيدا شد. اين سنگ را جي. ويليامز ميدندورف سفير وقت آمريكا در هلند در 9 اكتبر 1969 به وي اهدا كرده بود.

در آن زمان سه فضانورد ماموريت آپولو 11 از هلند بازديد مي كردند. در حقيقت پس از ماموريت آپولو 11 آمريكا سه فضانورد اين ماموريت را در مدت 45 روز به 24 كشور دنيا فرستاد و اين فضانوردان به عنوان هديه سنگهايي را كه از ماه جمع آوري كرده بودند به روساي اين كشورها هديه مي دادند.

در سال 2006 ترديدهايي در مورد اصل بودن اين قطعه سنگ ماه در موقعيت اولين بازديد عمومي آن ايجاد شد. به طوري كه يك كارشناس پروازهاي فضايي كه پيش از آن سنگهاي ماه اهدايي آمريكا را به يك صد كشور دنيا ديده بود ترديد خود را در مورد اصل بودن سنگ ماه موزه ملي آمستردام نشان داد.

سنگهايي كه آمريكا به اين 100 كشور اهدا كرده بود مربوط به ماموريت آپولو 11 نبودند بلكه در ماموريتهاي بعدي آپولو به خصوص آپولو 17 به زمين آورده شده بودند.

نكته جالب توجه اين است كه آمريكا تنها دو ماه و نيم پس از بازگشت آرمسترانگ، آلدرين و كالينز و پيش از آنكه زمان كافي براي بررسي اين سنگهاي ماه را داشته باشد آنها را هديه داده است.

زماني كه اين قطعه وارد كلكسيون نخست وزير وقت هلند شد هيچ ترديدي در مورد اصل بودن آن باقي نماند. اين درحالي است كه دانشمندان دانشگاه آزاد آمستردام پيش از اين گفته بودند كه اين قطعه نمي تواند از ماه آمده باشد.

جي. ويليامز ميدندورف سفير وقت آمريكا در هلند كه دوران بازنشستگي خود را پشت سر مي گذارد در اين خصوص اظهار داشت كه با گذشت 40 سال از آن رويداد ديگر قادر نيست تمام جزئيات آن را به خاطر بياورد اما مطمئن است كه سنگ را از وزارت امور خارجه آمريكا دريافت كرده بود.

براساس گزارش آسوشيتدپرس، در اين خصوص خاندرا فن گلدر سخنگوي موزه گفت: "اين يك داستان زيبا با سئوالات بسياري است كه هنوز جوابي براي آنها نداريم. به هر حال مي توانيم به آن بخنديم.

"انتشار خبر جعلي بودن اين سنگ ماه، تئوري كساني را تقويت مي كند كه معتقدند انسان هرگز به ماه نرفته است.

نقل از هوپا

fereshte-koochooloo

شب‌هاي گاليله‌اي

جام جم آنلاين: سال جهاني نجوم با اين اميد اين گونه نامگذاري شد كه تعداد بيشتري از مردم فرصت و بهانه‌اي پيدا كنند تا به اطراف خود بنگرند. جهاني بزرگ‌تر را ببينند كه در آن سياره مادري ما تنها نقطه‌اي ناچيز در آن است و بار ديگر احساس هيجان‌انگيز اكتشافات علمي را درون خود بيابند و با قافله علم همراه شوند.

يكي از موثرترين راه‌هايي كه اين سال براي تحقق اين هدف انتخاب كرد، فراهم آوردن فرصت‌هايي استثنايي براي در تماس قرار دادن مستقيم مردم با زيبايي‌هاي آسمان شب بود و به همين سبب پروژه‌هاي متعددي مانند آسمان در شب (TWAN)، آسماني براي كشف، از زمين تا آسمان و 100 ساعت نجوم تاكنون برگزار شده‌اند. در پي اين برنامه‌هاي متنوع بود كه سازمان‌دهندگان سال جهاني نجوم بارديگر تصميم گرفته‌اند تا فرصتي استثنايي را ارج نهند و در سالگرد رصدهاي تاريخ ساز گالئيلو گاليله، از مردم دعوت كنند تا زيبايي‌هاي جهان و آنچه را كه گاليله خود ديده بود بار ديگر ببينند و شب‌هايي را به ياد گاليله با رصد اجرام آسماني گرامي دارند.
شب‌هاي گاليله را بايد بخش دوم پروژه موفق و جهاني 100 ساعت نجومي دانست. اين پروژه در فروردين ماه سال جاري برگزار شد و آنچنان با محبوبيت مواجه گشت كه كمتر كسي گمان مي‌كرد به چنين موفقيتي دست يابد. حتي طراحان برنامه هم گمان نمي كردند ده‌ها كشور و در هر كشور ده‌ها گروه به جمع برگزاركنندگان اين برنامه بپردازند و در بخش‌هاي مختلف آن مشاركت كنند.
بخش‌هايي نظير ارتباط مستقيم ميان مردم و كارشناسان، دور دنيا با 80 تلسكوپ زميني و فضايي، بازديد از مراكز علمي، رصد خانه‌ها و موزه‌هاي علم و از همه مهم‌تر مهيا شدن فرصت براي رصد عمومي مردم. در اين بخش بود كه شوق و ذوقي غريب به وجود آمد. كشور ما كه هميشه در فعاليت‌هاي آماتوري نجوم نقشي برجسته در جهان به عهده داشته و به نامي آشنا در جهان نجوم آماتوري بدل شده است، در اين پروژه به موفقيتي خيره‌كننده دست يافت. بيش از 100 برنامه مختلف در نقاط مختلف كشور سامان از سوي گروه‌هاي محلي سامان داده شده بود كه همزماني جالب توجه روز آغاز اين برنامه و روز طبيعت (سيزده به در) در ايران باعث شد تا بسياري از گروه‌ها از فرصت حضور مردم در پارك‌ها و فضاهاي اطراف شهرها استفاده كنند و تلسكوپ‌هاي خود را به ميان آنها برده و ايشان را دعوت به ديدار ماه و ديگر اجرام سماوي كنند.
بسياري از مردم براي اولين بار در اين روز توانستند نخستين تجربه رصدي خود را به دست آورند و شايد برخي از آنها در سال‌هاي بعد اين علاقه خودرا دنبال كنند. ايران در ميان كشورهاي جهان از نظر تعداد گروه‌هاي برگزاركننده رتبه‌چهارم را به دست آورد كه با توجه به مستقل برگزار شدن اين برنامه از سوي گروه‌ها بسيار قابل توجه است.
موفقيت چشمگير اين برنامه كه از سوي دبيرخانه سال جهاني نجوم و با هماهنگي انجمن منجمان بدون مرز (AWB) برگزار شد، سبب گشت تا طراحان اين برنامه به اين فكر بيفتند كه 6 ماه پس از آن بار ديگر جشن بزرگ ديگري برگزار كنند و اين بار به افتخار كسي كه اين سال به ياد چهارصدمين سالگرد رصدهاي او كه نخستين رصدگر تلسكوپي تاريخ بود اين برنامه را شب‌هاي گاليله ناميده‌اند.
گاليله به شهادت تاريخ احتمالا نخستين كسي است كه با تلسكوپي كوچك و دست‌ساز براي رصد آسمان‌ها و اجرام آسماني استفاده كرد. رصدهاي او انقلابي در تاريخ ستاره‌شناسي ايجاد كرد. انقلابي كه باعث آغاز عصر جديد ستاره‌شناسي شد. با رصدهاي او بود كه شواهدي تجربي مبني بر صحت نظريه كپرنيك در باره خورشيد مركزي و غلط بودن ديدگاه زمين مركزي بطلميوسي ارائه كرد و آنچنان ضربه‌‌اي به اين ديدگاه كه مورد تاييد كليساي كاتوليك نيز بود زد كه حتي برگزاري دادگاه معروف او از سوي هيات انگيزاسيون (تفتيش عقايد) واتيكان هم نتوانست مرهمي بر آن بگذارد.
او در نخستين رصدهاي خود به سراغ خورشيد رفت و روي آن لكه‌هايي را رصد كرد، روي ماه گودال‌ها را ديد و ردي از حلقه‌هاي زحل را مشاهده كرد، با رصد زهره بود كه متوجه اهله (حالت هلالي اين سياره در زمان‌هاي مختلف) شد و زماني كه به مشتري نگاه كرد، متوجه حضور 4 جرمي شد كه همراه اين سياره و به دور آن مي‌چرخيدند و امروزه به افتخار گاليله به اقمار گاليله‌اي مشتري معروفند.
گاليله به شهادت تاريخ احتمالا‌ نخستين كسي است كه اقمار مشتري را با كمك تلسكوپ دست‌ساز خود رصد كرد
شب‌هاي گاليله به ياد اين رصد تاريخي گاليله صورت خواهد گرفت. شب‌هاي 30 مهر تا‌‌ 2‌‌آبان سال جاري وضعيت مشتري از ديد ما زميني‌ها شبيه به همان وضعيتي است كه گاليله 400 سال پيش براي اولين بار به آن نگريست و شايد اين فرصتي باشد تا بسياري از مردم شگفتي و حس كنجكاوي گاليله را بار ديگر تجربه كنند.
گاليله براي نخستين بار اقمار مشتري را در شب 7 ژانويه 1610 و با كمك تلسكوپ دست‌ساز خود رصد كرد. منظره‌اي كه او مي‌ديد، بنابر گزارشي كه در ماه مارس 1610 در نشريه سيدريوس نونكيوس منتشر كرد، 3 ستاره كم‌سو بود كه در يك سوي اين سياره قرار گرفته بودند او نيز گمان كرد كه بايد اين 3 ستاره بخشي از ستاره‌هاي پس زمينه آسمان باشند؛ اما قرار گرفتن آنها روي يك خط راست باعث مي شد تا او به اين ستاره‌ها علاقه‌مند شود. شامگاه بعد زماني كه بار ديگر دهانه تلسكوپ كوچك و دست‌ساز خود را به سوي آسمان گرفت، بازهم اين 3 جرم را ديد، اما اتفاق عجيبي افتاده بود و آن اين‌كه اين 3 ستاره همراه مشتري در آسمان حركت كرده بودند و موقعيتشان را هم نسبت به هم و نسبت به سياره تغيير داده بودند. با ادامه اين رصدها او متوجه شد در حقيقت 4 ستاره به دور مشتري در حال چرخشند! و بدين ترتيب او براي نخستين بار متوجه شد اين نقاط نوراني نه ستاره كه اجرامي سياره اي هستند كه به دور مشتري مي‌چرخند.
شب‌هاي گاليله فرصتي بي‌نظير براي ديدار مجدد با اقمار گاليله‌اي مشتري يعني، يو، گانيمد، اروپا و كاليستو است. در اين شب‌ها از گروه‌هاي نجوم آماتوري دعوت شده با آوردن ابزارهاي رصدي خود به محل‌هاي عمومي مردم را به رصد مشتري و اقمار آن و در عين حال هلال ماه نو و ديگر اجرام سماوي دعوت كنند.
بي‌شك كشور ما نيز مي‌تواند در اين بين نقش ممتازي به عهده بگيرد. به همين دليل سامان‌دهندگان پروژه 100 ساعت نجوم در ايران اين بار هم قصد هماهنگي گروه‌ها براي برگزاري اين برنامه را دارند. وبلاگ فارسي

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

مرجعي براي علاقه‌منداني است كه به دنبال اطلاعاتي در باره ماهيت اين برنامه و برگزاري آن هستند و از سوي ديگر وب‌سايت جهاني اين پروژه در نشاني

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

نيز اطلاعات مهم در اين خصوص را در اختيار خوانندگان خود قرار مي‌دهد. اين مراجع هم براي برگزاركنندگان و هم براي علاقه‌مندان مطالب جالب توجهي را ارائه مي‌كند. ضمن اين‌كه فرصت براي ثبت برنامه‌هاي گروه‌ها در وب‌سايت جهاني اين پروژه و معرفي آن به ديگران نيز مهياست.
شب‌هاي گاليله و شب‌ها و برنامه‌هاي ديگر همه و همه بهانه‌اي براي آشنايي مردم با جهاني عظيم و بزرگ و وسيع است؛ جهاني كه در آن، ميلياردها كهكشان هريك ميزبان ميلياردها ستاره همچون خورشيد ماست كه به دور بسياري از آنها سياراتي چون سيارات منظومه شمسي در حال چرخش هستند. شايد با فكر كردن به اين وسعت بي‌انتها انسان به ياد بياورد كه بايد اندكي متواضع‌تر با محيط اطراف خود برخورد كند.
منبع درمتن ذكر شده
نقل از:http://oonieknafar.blogfa.com

پوريا ناظمي

fereshte-koochooloo

در جستجوي سياره آبي

فناوري
- چهارده سال پس از كشف اولين سياره فراخورشيدي و با كشف 360 سياره بزرگ و اغلب مشتري مانند، بشر در آستانه يافتن سياراتي هم‌اندازه زمين قرار گرفته است.

عليرضا نورايي: در سال 1995 / 1374، هنگامي كه ميشل مير از دانشگاه ژنو اولين سياره فراخورشيدي (سياره‌اي كه دور ستاره‌اي غير از خورشيد مي‌گردد) را يافت، مسيري را بنيان گذاشت كه آهنگ خود را همچنان حفظ كرده است. از آن روز تاكنون، حدود 360 سياره كشف شده است كه البته هيچ كدام با زمين يكسان نيستند.

آخرين اين سيارات گليسي 581‌سي بود كه توسط همكار دكتر مير، استفان يودري در سال 2007 / 1386 كشف شد. اين سياره از سنگ تشكيل شده و در فاصله‌اي از ستاره مادر در حال گردش است كه منطقا وجود آب به صورت مايع در آن قابل انتظار است. از آنجا كه ستاره مادر در قياس با خورشيد بسيار كوچك‌تر و كم فروغ‌تر ست، مدار گردش سياره هم بسيار كوچك‌تر از مسيري است كه زمين به دور خورشيد مي‌پيمايد. اما گليسي 581سي طوري در مدارش تثبيت شده كه نيمي از آن دائما بهره‌مند از نور ستاره است و در عوض روي ديگر هميشه به شب دچار است، كه اين موضوع نمي‌تواند نشانه خوبي براي حيات باشد.

طبق آنچه در هفته گذشته در اتحاديه بين‌المللي نجوم به ستاره‌شناسان اعلام شد، دو ماموريت جديد در جريان است تا به فهرست سياره‌هاي داراي شرايط مورد نظر بيافزايند، يكي از دو ماموريت را فرانسويان از دسامبر 2006 / آذر 1385 آغاز كرده‌اند و ديگري را آمريكايي‌ها از اسفندماه گذشته. دكتر مير در اين ديدار گفت كه ماموريت فرانسوي‌ها موسوم به كوروت، تاكنون 80 سياره فراخورشيدي يافته است. روند كار اين پروژه با اندازه‌گيري كاهش اندك شدت نور يك ستاره در هنگامي است كه سياره مورد نظر از مقابل آن عبور مي‌كند؛ پديده‌اي كه در اصطلاح فني به آن گذر مي‌گويند. جزئيات گذر تمامي سياره‌ها به جز 7 مورد منتشر نشده بود تا اين‌كه دكتر مير در اين ديدار اشاره‌اي به آنها كرد.

سياراتي كه تاكنون توسط كوروت كشف شده‌اند، نوعا از جرمي 30 برابر بيشتر از زمين تشكيل شده‌اند و در ظاهر داراي سطي جامد و سنگي هستند. همچنين آنها با سرعت بيشتري به دور ستاره‌هايشان مي‌گردند و مسير گردش اغلب آنها در طول دو يا سه ماه طي مي‌شود و كمتر پيش ‌مي‌آيد كه به يك سال بكشد. اين مسئله براي آن دسته از كساني كه در آرزوي ديدن حيات در وراي كره خاكي هستند، خوشايند نيست. چنين سرعتي در گردش به اين معنا است كه سياره مذبور در فاصله كمي نسبت به ستاره‌ مادرش قرار گرفته و بنابراين در مدارش به سختي تثبيت شده است.

با اين حال، اخبار ديگر كوروت خيلي هم بد نيست. حدود 80 درصد از سياراتي كه دكتر مير كشف كرده، داراي خواهر هستند. وجود اين تعداد زياد از همسايه‌ها اشاره به اين دارد كه سيستم‌هاي سياره‌اي گرايش به پايداري دارند و پايداري براي تكامل حيات مناسب است. دكتر مير سيستمي را توصيف كرد كه 5 سياره سنگي را در خود جاي داده است. آنها جرم‌هايي معادل 11، 14، 26، 27 و 76 برابر زمين دارند. او صحبت‌هايش را با اين ادعا به پايان برد كه: «من واقعا اطمينان دارم كه ما، سياره مشابه زمين داريم كه طي دو سال آينده پيدا خواهد شد.»

او و گروهش شايد در آينده مورد تقدير قرار گيرند. در نيمه مرداد، آژانس فضايي آمريكا، ناسا، اعلام كرد كه تلسكوپ فضايي سياره‌ياب اين آژانس موسوم به كپلر هم به خوبي به انجام وظايفش مشغول است. همچنين مقاله‌اي كه در نشريه ساينس توسط ويليام بروكي از مركز تحقيقات ناسا در موفت‌فيلد كاليفرنيا نوشته شده بود، وجود سياره‌اي مشابه مشتري را كه در سال 2007 / 1386كشف شده بود، تاييد و جزئيات دقيق‌تري در رابطه با جرم و تناوب مداري سياره ارائه كرد. به علاوه، ابزارهاي تعبيه شده در كپلر نسبت به كوروت حساس‌تر است، بنابراين بايد آسان‌تر از پروژه فرانسوي موفق به يافتن سياره‌اي هم‌اندازه زمين شود.

با اين وجود، جستجوهاي فضايي از اين دست تنها راه يافتن زمين‌هايي ديگر نيست. بخش ديگري از تلاش‌هاي دكتر مير معطوف به استفاده از طيف‌نگار هارپس است كه در رصدخانه جنوبي اروپا در لاسياي شيلي واقع است. او و همكارانش طي دو سال گذشته براي 50 شب در هر سال، هارپس را سه مرتبه در هر شب و هر مرتبه 15 دقيقه به سمت 10 ستاره‌ روشن وآرام مجاور نشانه مي‌روند به اين اميد كه نشانه‌اي از يك سياره هم‌اندازه زمين در همين نزديكي‌ها بيابند. اين وسيله با تشخيص لغزش كوچكي كه به هنگام عبور يك سياره از آن داده مي‌شود، كار مي‌كند. اين طيف‌نگار هم‌اينك 16 سياره را يافته است.

در همين حال، ديويد بنت از دانشگاه نوتردام در اينديانا به دنبال بهره‌گيري از روشي است به نام ريزهمگرايي گرانشي كه از اين طريق سياره‌هايي كه در روش‌هاي ديگر از قلم افتاده‌اند، مشخص شوند. او مدعي است كه با استفاده از روش او نه تنها سياره‌هاي كوچك سنگي كه در فاصله‌اي زياد از ستاره مادر در حال گردشند، تشخيص داده مي‌شوند، كه حتي سياره‌هايي كه از مدارشان خارج شده‌اند هم آشكار مي‌شوند. ايده اين ادعا مبتني بر تمركز روي ستاره و گزارش لحظه‌هايي است كه نور آن به واسطه جاذبه سياره‌اي كه از مقابلش عبور مي‌كند، منحرف مي‌شود. چنين نشانه‌هايي هرچند سريع و نادر، ولي در عين حال قوي و عاري از اشتباهند. دير يا زود، سياره‌اي به اندازه زمين خود را به بشر نشان خواهد داد؛ ولي اين‌كه چقدر به زمين شبيه خواهد بود مستلزم روش‌هاي ديگري است كه هنوز به كمال نرسيده‌اند.

منبع درمتن ذكر شده

نقل از:http://oonieknafar.blogfa.com

fereshte-koochooloo

10 پرونده از حضور اجرام ناشناخته فضايي در زمين

به گزارش خبرگزاري مهر، پرونده هاي جديدي كه توسط وزارت دفاع انگلستان ارائه شده متشكل از 800 گزارش مبني بر مشاهده يوفوها در سالهاي 1981 تا 1996 است.

برخي از اين مشاهدات توسط دانشمندان توجيه شده اند اما بسياري از آنها همچنان در هاله اي از ابهام و ناشناخته باقي مانده اند. در ادامه 10 گزارش از مشاهده يوفوها در جهان كه تا كنون هيچ توضيح علمي و منطقي براي توجيه آن ارائه نشده است، معرفي خواهند شد.

برخورد راسول در سال 1947: حاميان نظريه يوفو ادعا مي كنند ارتش آمريكا هواپيماي ناشناخته سقوط كرده را در اين پديده ضبط كرده است. اين رويداد جنجالي كه به خوبي تحت پوشش رسانه اي قرار گرفت به يكي از پر طرفدارترين پديده هاي ناشناخته جهان تبديل شده است. ارتش آمريكا براي توجيه اين پديده اعلام كرده است اين انفجار به برخورد بالني اكتشافي متعلق به برنامه اي طبقه بندي شده به نام مغول تعلق داشته است.

مورد كنت آرنولد در سال 1947: پس از اينكه تاجري آمريكايي به همراه خلبانش ادعا كردند 9 جسم پرنده را به صورت زنجيره اي در نزديكي كوهستان رنير ديده اند، رسانه ها اين پرونده را مورد بشقاب پرنده ناميدند. آرنولد اين اجرام را بشقابهاي پرنده اي توصيف كرد كه بر روي آب حركت مي كردند. تا كنون توجيهي براي اين پرونده ارائه نشده و ارتش آمريكا آن را توهم خوانده است.

پرونده شايعات واشنگتن در سال 1952: اين پرونده شامل سري گزارشاتي از مشاهدات يوفوها است كه توسط رادارهاي فرودگاهها در سه نقطه متفاوت به ثبت رسيده است. پس از وقوع اين پديده رسانه هاي داخلي از شكل گيري هيئت رابرتسون در سي آي اي خبر دادند. نيروي هوايي آمريكا در نهايت با اين توجيه كه پديده در اثر واژگونگي در اتمسفر زمين به وجود آمده و سيگنالهايي را به اشتباه به رادارهاي فرودگاه ها ارسال كرده است جنجالهاي به وجود آمده را آرام كرد.

مورد لولند در سال 1957: در اين سال پليس گزارشهاي متعددي مبني بر اينكه موتور خودرو اين افراد در هنگام نزديك شدن جسمي درخشان و تخم مرغي شكل به صورت ناگهاني از كار افتاده است از رانندگان دريافت كرد. به گفته رانندگان موتور خودروها پس از دور شدن اين جسم مجددا به صورت خوكار فعال شده است. نيروي هوايي علت اين پديده را طوفان الكترونيكي عنوان كرد.

برخورد وستال در سال 1966: در اين پرونده بيش از 200 دانش آموز و معلم در دو مدرسه در ملبورن اعلام كردند فضاپيماي بيگانه اي را ديده اند كه بر روي دشتي بزرگ فرود آمده و سپس به سوي حومه شهر حركت كرده است. با وجود اينكه شاهدان اين پديده همچنان بر آنچه ديده اند پافشاري مي كنند، سازمانهاي استراليايي اين جسم ناشناخته را هواپيماي آزمايشي ارتشي خوانده اند.

برخورد اسكله شگ در سال 1967: گزارشهاي اين واقعه نشان مي دهد در اين سال جرمي بزرگ با بندر شگ برخورد كرده است كه وزارت دفاع كانادا پس از انجام تحقيقات و بررسي هاي متعدد اين واقعه را به عنوان پديده اي مرموز و حل نشده دسته بندي كرد و كميته كاندان كه مسئوليت تحقيق درباره يوفوها را به عهده دارد موفق به كشف واقعيت اين حادثه نشد.

حادثه 1976 در تهران: در اين حادثه جسم پرنده ناشناخته اي تجهيزات الكتريكي دو فروند هواپيماي F-4 را به همراه تجهيزات كنترل زميني از كار انداخت. مقاماتي كه بررسي اين موضوع را به عهده داشتند جسم بيگانه را فرازميني خواندند. توجيهي كه توسط متخصصان ارائه شد نقص تجهيزات الكترونيكي و اشتباه در ديد خلبان بوده است.

تعقيب و گريز سائوپائولو در سال 1986: در اين سال در حدود 20 جسم بيگانه پرنده توسط مردم ديده شده و رادارها در نقاط مختلف برزيل آنها را به ثبت رسانده اند. به محض اينكه پنج هواپيماي نظامي براي متوقف كردن اين اجسام پرنده به هوا بلند شدند، اجسام از رادارها پاك شده و ناپديد شدند. محققان اين اجسام پرنده را ذرات ناشي از برخورد ايستگاه فضايي سوويت با اتمسفر اعلام كردند.

حادثه بلژيك در سالهاي 1989 و 1990: در حدود 13 هزار و 500 نفر در اين سالها اعلام كردند شاهد پرواز جسمي سه ضلعي عظيم، بي صدا و سياه رنگي بوده اند و در حدود دو هزار و 600 اظهاريه در رابطه با آنچه ديده شده بود نوشته شد. اين جسم توسط رادارهاي ناتو نيز رديابي شد. توضيح و توجيه قانع كننده اي درباره اين اين جسم پرنده ارائه نشده است و تنها برخي معتقدند تعدادي از شاهدان به احتمال زياد هليكوپتري را با يوفو اشتباه گرفته اند.

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

تصويربرداري از يوفوها در سال 2008 در تركيه: نگهبان شب مجتمع يني كنت در اين سال ادعا كرد از چندين جسم پرنده بيگانه طي دوره اي چهار ماه تصوير برداري كرده است. اين تصاوير توسط مركز تحقيقات علوم فضايي سايروس به عنوان مهمترين تصاويري كه تا كنون از يوفوها به ثبت رسيده است، مورد بررسي قرار گرفتند.

منبع درمتن ذكر شده

نقل از:http://oonieknafar.blogfa.com

fereshte-koochooloo

تصاوير شگفت انگيز تلسكوپ هابل از فضا/ حيرت اخترشناسان دنيا!

سازمان ناسا با ارائه جديدترين تصاويري كه پس از اتمام تعمير تلسكوپ فضايي هابل به ثبت رسيده اند باعث شگفتي بسياري از اخترشناسان شد.

به گزارش خبرگزاري مهر ، اخترشناسان و دانشمندان علوم فضايي با دريافت تصاوير جديدي كه تلسكوپ فضايي هابل به ثبت رسانده است بسيار هيجان زده شده اند. اين تصاوير جديد نشان مي دهد ماموريتي كه توسط فضانوردان و با كمك شاتل آتلانتيس در ماه مي به منظور ترميم هابل انجام گرفت بسيار موفقيت آميز بوده است.

تصاوير جديد هابل را پديده هاي مختلف نجومي از كهكشانهاي در حال برخورد گرفته تا ستاره هاي در حال مرگ تشكيل مي دهند. به گفته ناسا اين تلسكوپ فضايي يكي از مهمترين و با ارزش ترين تجهيزات علمي است كه تا به حال ساخته شده است و بايد تا سال 2014 به كار خود ادامه دهد. دوربين جديد هابل به منظور مطالعه دقيق تر بر روي انرژي تاريك و نگاه عميق تر به ناشناخته هاي فضا بر روي اين تلسكوپ فضايي نصب شده است.

اكنون ناسا به همراه سازمانهاي همكارش در تلاشند تلسكوپي بزرگتر و قدرتمندتر از هابل با نام جيمز وب را پس از پايان گرفتن عمر اين تلسكوپ جايگزين آن كنند.

فضانوردان آتلانتيس طي ماموريت ترميم هابل پنج راهپيمايي فضايي به منظور نصب تجهيزات جديد از جمله دوربين شماره سه ميدان ديد وسيع و تعمير برخي قسمتهاي هابل به انجام رساندند و هابل اكنون بيشتر از هر زمان ديگري به نور حساس بوده و همين خصوصيت كيفيت رصدهاي آن را به ميزان چشمگيري افزايش داده است.

گروه پنج تايي استفان

اين تصوير كه گروه پنج تايي استفان را نشان مي دهد توسط دوربين جديد هابل به ثبت رسيده است. اين گروه در عين حال به گروه برخوردي 92 هيكسون نيز شهرت دارد. مطالعات نشان داده است عضو NGC 7320 اين گروه كه در چپ و بالاي تصوير قرار گرفته نسبت به ديگر اعضاي گروه هفت بار به زمين نزديك تر است.

كهكشان NGC 6217

كهكشان NGC 6217 در واقع اولين تصويري است كه پس از تعميرات و بهبود تجهيزات هابل توسط اين تلسكوپ به ثبت رسيده است. تصوير اين كهكشان كه در فاصله 6 ميليون سال نوري از زمين قرار گرفته به واسطه آزمايش دوربين جديد هابل به ثبت رسيده است.

NGC 6302 يا سحابي پروانه اي

به گزارش مهر، اين پديده كيهاني شباهت بسيار زيادي به پروانه اي زيبا دارد اما در واقع آنچه اين سحابي به نام سحابي پروانه اي را به پروانه شبيه كرده است حجم عظيمي از گازهاي آشفته است كه تا حرارت 36 هزار درجه فارنهايت داغ شده اند و در سرعتي بيش از 965 هزار و 606 كيلومتر بر ساعت در حال درنورديدن فضا هستند. سرعتي كه براي سفر از زمين به ماه در 24 دقيقه كافي خواهد بود. ستاره اي در حال مرگ نيز در مركز اين سحابي قرار گرفته اس

ستارگان خوشه ستاره اي امگا

اين تصوير شگفت انگيز از ديگر تصاوير جديدي است كه هابل با تمركز بر روي مركز خوشه ستاره اي امگا به ثبت رسانده است اين خوشه با عمري در حدود 10 تا 12 بيليون سال داراي بيش از 10 ميليون ستاره است و در فصله 16 هزار سال نوري از زمين قرار دارد.

به گزارش مهر، ستاره هاي سفيد يا زرد در اين تصوير ستاره هايي جوان در ابعاد خورشيد هستند، ستاره هاي نارنجي رنگ نيز ستاره هايي رو به مرگ هستند كه در حال از دست دادن سوخت خود هستند. همچنين ستاره هاي قرمز رنگ در اين تصوير اجرامي هستند كه تمامي سوخت خود را از دست داده اند و به اجرامي قرمز رنگ و عظيم با ابعادي چند برابر خورشيد تبديل شده اند. بر اساس گزارش بي بي سي، ستاره هاي آبي رنگ در نهايت نشان دهنده ستاره هايي هستند كه تقريبا مرده اند و در تلاشند با سوزاندن هليوم طول عمر خود را افزايش دهند.

نقل از هوپا